دلباخته ی عزیز حرف زیبایی زدی چرا باید نقره داغ شدن بهای دوست داشتن باشه؟

این بهای دوست داشتن نیست بهای سادگی آدم هاست

باید یاد بگیری هیچوقت هیچوقت هیچوقت جز خودت کسی رو دوست داشته باشی چون آدمها ارزش دوست داشتن ندارن ، هیچکس هیچکس هیچکس لیاقت قلب مهربونت رو نداره...

برای ورود آدمها به حریمت هیچوقت پل نساز ،،،دیوار بساز اینطور هیچوقت توان رسیدن به تو رو نخواهند داشت مگر بسختی ،،، بزار آدما برای بدست آوردنت بجنگن حتی اگر هزاران نفر کشته بشن فدای سرت مهم خودتی نه اونها...تو این جنگ مطمئن باش پیروز تویی چون فقط تماشاچی بودی و هیچ آسیبی به تو نمی‌رسه ،،،همیشه دور باش از آدمهایی که توان داشتنت رو نداشته ندارن و نخواهند داشت...برای دلباخته ی عزیز...

آدم اشتباهی... رها پنجشنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۵، 1:42 گاهی آدمها جایگاه خودشون رو فراموش میکنن و تو مکان اشتباهی میان و تمام اشتباه زندگی شما میشن...علیرضای گرامی هیچوقت هیچوقت هیچوقت نزار گذشته ی تلخت لحظه های شیرینی که تو زندگی در انتظار تو هستن رو از تو بگیرن ،،،گذشته گذشته هیچوقت برنمی‌گرده تو حال زندگی کن قدر ساعتهای پیش روت رو بدون ،،،اون آدم اشتباهی که اومد رفت دیگه نیست نباید تمام زندگیت رو احاطه کنه،،،تو الان اون آدم سابق نیستی بزرگتر شدی و فهمیده تر دیواری که گفتم حتما بس